De afgelopen maanden waren, op z’n zachtst gezegd, onverminderd druk in mijn praktijk. Juist daarom was mijn zomervakantie meer dan welkom. Even niets moeten, afstand nemen van alle prikkels en weer ruimte maken voor rust en ontspanning. "Het tussen partners wederzijds geven en voordeel hebben vormt de ethische basis van een relatie. Deze wordt beschouwd als dialoog." Nagy
Op 26 augustus, een dag na mijn verjaardag, ben ik langzaam weer begonnen. Niet meteen vol gas, maar rustig aan. Eerst weer even landen, mijn ritme terugvinden en mijn hoofd de tijd geven om te wennen aan het idee dat er weer van alles ‘moet’.
Mijn 63e verjaardag vierde ik samen met mijn gezin. Aanvankelijk speelde ik met het idee om er een groot feest van te maken. Het is tenslotte een soort mijlpaal: je bent geboren in 1963 en bereikt vervolgens de leeftijd van de laatste twee cijfers van je geboortejaar. Een zogenaamd beddian jaar. Dat vond ik eigenlijk wel een bijzonder idee. Een verjaardag die nét wat meer betekenis heeft dan een gewoon getal op de kalender. Toch koos ik er uiteindelijk voor om het klein en intiem te houden en mijn verjaardag samen met mijn gezin te vieren.En misschien paste dat uiteindelijk ook wel beter bij deze periode in mijn leven: minder drukte, minder prikkels en vooral meer genieten van de mensen die belangrijk voor me zijn.
Een klant stuurde me deze kaart
Want juist dat even loskomen van alle prikkels doet mijn hersenen goed. Het geeft ruimte om te herstellen van een lange periode van voortdurend schakelen, presteren en doorgaan. Soms is rust niet zomaar een pauze, maar simpelweg noodzakelijk om weer verder te kunnen. In die zin was augustus een bijzondere maand. Ik heb slechts vier volledige werkdagen gewerkt, waarvan één dag werd besteed aan het volgen van een masterclass. Een maand waarin het vooral draaide om vertragen, opladen en weer een beetje op adem komen. En eerlijk gezegd: dat was precies wat ik nodig had.
In juli had ik nog twee volledige werkdagen ingepland tijdens mijn vakantie en ook in augustus stond er nog een gesprek op de planning. Daarnaast komen er natuurlijk altijd wel vragen binnen via de mail of app. Kortom: het werk ligt nooit helemaal stil. Toch voelt het anders, omdat je tijdens je vakantie veel meer zelf in de hand hebt en je werk beter kunt aanpassen aan je eigen ritme.Ik heb veel gewandeld, klussen gedaan en tijd aan zee doorgebracht. Ook verbleef ik nog tien dagen in het Zeehuis. Tijd waarin ik niet alleen bezig was, maar ook ruimte had om stil te staan.
Op 12 augustus zagen we in de duinen de veelbesproken eclips.11 augustus 1999 keek ik ’s middags door ditzelfde brilletje naar de zon. Heel even maar, want langer mocht natuurlijk niet. Daarna ging het brilletje weer ergens een la in.
De volgende zonsverduistering zou pas in 2026 zijn. Dat leek toen nog een eeuwigheid weg. Eerst moesten we 2000 nog maar zien te overleven. En toch is het ineens 2026. De afgelopen 27 jaar heb ik dat brilletje ongetwijfeld tientallen keren in mijn handen gehad tijdens een opruimactie. Weg ermee, dacht ik dan. Waarom bewaar ik dit eigenlijk nog? Om het vervolgens toch weer terug te leggen.
Ach ja, 2026 weer. Wat ik in 1999 natuurlijk onmogelijk kon weten, was dat ik 27 jaar later opnieuw door precies datzelfde brilletje zou kijken. Niet meer als 24-jarige, maar samen met mijn vrouw en dochter, zittend in de duinen.
Daar zaten we dan. Drie generaties van hetzelfde gezin, zou je bijna kunnen zeggen, al waren het in werkelijkheid maar twee generaties. En in mijn hand dat kleine, inmiddels 27 jaar oude brilletje. Bijzonder hoe iets ogenschijnlijk onbenulligs ineens een tijdcapsule kan worden. Een simpel stukje karton en folie dat je terugbrengt naar een middag in 1999 en je tegelijkertijd laat beseffen hoeveel er in die 27 jaar is gebeurd.
Van de vorige zonsverduistering naar deze. Van toen naar nu. En ergens hoop ik dat iemand datzelfde brilletje over 55 jaar nog steeds bewaart.
Op naar 2081..
Rosalie met Eclips bril
Ik heb meer diepgang in mijn relatie gebracht, mijn focus verlegd en nagedacht over de stappen die ik de komende vijf jaar wil zetten. We nodigden vrienden uit die we al lange tijd niet meer hadden gesproken. Ik bezocht zieken, voerde goede gesprekken en heb vooral ook veel gemijmerd. Het waren geen weken waarin alles stilviel. Integendeel. Maar er was wel meer ruimte om te vertragen, te kijken waar ik sta en te voelen waar ik naartoe wil.
Mijn dochter werd op 31 augustus twaalf jaar en kreeg voor haar verjaardag natuurlijk een telefoon. Daar gaan we haar wel in begeleiden, want juist het telefoongebruik is in deze wereld een steeds groter probleem geworden. Het is uiteindelijk vooral een behoorlijk verslavend apparaat en ik vraag me regelmatig af wat al die schermtijd doet met de ontwikkeling van kinderen. Nu ze naar de middelbare school gaat en zelfstandig moet reizen, heeft een telefoon natuurlijk ook duidelijke voordelen. En gelukkig mogen ze op school niet meer de hele dag op hun telefoon zitten. Dat vind ik een goede stap voorwaarts. Tegelijkertijd vind ik het telefoongebruik in het algemeen zorgwekkend. Daarom heb ik mezelf voorgenomen om ook mijn eigen schermtijd eens kritisch onder de loep te nemen. Afschalen waar het kan, is het devies. Een eerste stap heb ik inmiddels gezet: ik heb een aantal apps van mijn telefoon verwijderd. Het is verrassend hoeveel rust dat geeft.
Verder heb ik tijdens de vakantie weer veel foto's gemaakt, ook met het fotospel dat ik wil gaan uitbrengen in mijn achterhoofd. Mooie foto's gecombineerd met contextuele vragen. Ook wil ik mijn workshop voor stellen verder uitwerken.
Door alle muziek die de afgelopen maanden heeft geklonken, waren die laatste twee ontwikkelingen een beetje stil komen te staan. En tot bijna de laatste dag van de vakantie klonk er muziek. Samen met mijn dochter ging ik naar een Slottuinconcert in Zeist waar Hannah Mae optrad. Mijn dochter vroeg of ze mee mocht zingen met Hannah Mae. Natuurlijk! Samen genoten we van de muziek, de sfeer en een heerlijke avond in de prachtige Slottuin. Maar nu ik tijdens mijn vakantie weer volop mooie foto's heb geschoten, is de inspiratie terug. Ik heb inmiddels voorzichtig een nieuwe start gemaakt en kijk ik vooruit naar september.
De agenda is alweer aardig volgelopen, maar dankzij de dagen in augustus kan ik er weer fris en fruitig tegenaan. Hieronder nog een paar van mijn mooiste vakantiefoto's.
