Geschreven op 31 juli 2026
Onverminderd druk was het de afgelopen zes maanden in mijn praktijk. In juli werkte ik nog negen volle dagen, waarna ik aan mijn welverdiende vakantie begon. Ik keek er ook naar uit om tijdens de zomervakantie samen te zijn met mijn gezin. Sinds een paar jaar plan ik mijn vakanties gelijk met de schoolvakanties van onze zoon en dochter. Het heerlijke gevoel van even helemaal niets hoeven doen geeft mij echt het gevoel dat ik vakantie heb. Even loskomen van alle prikkels geeft mijn hersenen de rust om te herstellen van al het moeten. "De gebieden van betrouwbaarheid en wederzijdse betrokkenheid bieden mensen de meest effectieve hulpbronnen voor hoop, zorg en hernieuwde inzet." Nagy
Recupereren betekent op krachten komen of terwijl Vakantie!
In juli had ik tijdens mijn vakantie nog twee dagen werk gepland. Dat is je verantwoordelijkheid als therapeut, je moet immers bereikbaar zijn voor vragen die je niet over de vakantie heen kunt tillen. Zo plande ik een EMDR-sessie en een paar contextuele gesprekken. Ook zijn er altijd nog de vragen per mail en app, en het inplannen van afspraken.
Als zelfstandige gaat dat gewoon door, net als het schrijven van deze blog, het online zetten van de Boschcast en het bijwerken van de administratie. Facturen versturen, de praktijk schoonmaken... kortom, achter de schermen is de vakantietijd, naast dat je even niets hoeft toch een periode van opkomende zaken die moeten gebeuren. Alleen wel in een ander werktempo.
Ik heb bij mezelf gemerkt dat wanneer ik de vakantie op me af laat komen en simpelweg niets hoef, ik eigenlijk het beste ontspan en ongemerkt toch genoeg doe. In die balans voel ik me het meest gelukkig.
En dan, op 29 juli, weet ik dat ik echt vrij ben tot 25 augustus. De dag dat ik dit jaar 63 jaar word: een zogenoemde Beddian-verjaardag. Dat is het moment waarop je even oud wordt als de laatste twee cijfers van je geboortejaar. Voor iedereen is dat jaar anders, maar ik bereik die mijlpaal dit jaar.
Na onze vakantie breekt er een spannende tijd aan voor ons als ouders: onze dochter gaat naar het voortgezet onderwijs en onze zoon start met een vierjarige mbo-CIOS-opleiding. En zo schuift het leven door en zien we steeds vaker hoe het alledaagse ons overneemt, draagt, of juist even stil laat staan bij de dingen. We bezoeken theater en film, en ontspannen elk op onze eigen manier. In de vakantie is er tijd voor spelletjes, de volkstuin, klusjes en natuurlijk onze vier katten. En dat alles met een ander gevoel, namelijk het echte vakantiegevoel. We gaan dagjes uit en hebben nog een kleine vakantie buiten de deur gepland staan.
Het mooie van mijn website is dat er ook reviews op geplaatst kunnen worden; dat kan via Google of rechtstreeks per mail. Onlangs ontving ik via googleweer een prachtige 4 sterren beoordeling voor mijn werk. Het stemt me altijd dankbaar als mensen de moeite nemen om hun feedback achter te laten.
In juni mocht ik deze mooie woorden ontvangen:
"Mijn man en ik hebben relatietherapie gehad bij Mark. Mark is persoonlijk, heeft humor en is duidelijk. Hij draait niet om de brij heen, maar zegt het zoals hij het ziet. Mijn man en ik hebben er veel aan gehad. We leerden weer wat meer te kijken naar het perspectief van de ander. Waarom reageert de ander zoals die reageert, wat doet dat met mij, en waarom? We leerden weer beter naar elkaar te luisteren en te communiceren. De afspraken waren een goede stok achter de deur. Mijn man had achteraf misschien wel wat meer behoefte aan ‘huiswerk’. Zeker in het begin miste hij opdrachten of richtlijnen; iets concreets waarmee hij direct aan het werk kon."
Als ik dit zo opschrijf, voel ik een rust in me dalen. Wetend dat ik er morgen weer even kan zijn voor de cliënten die dat nodig hebben, om daarna direct weer om te schakelen naar de vakantiemodus.
Voor nu wens ik een ieder een hele fijne zomervakantie.
Twee en halfjaar de BoschCast
Onzeker begon ik aan het BoschCast -avontuur. Mijn visie met de BoschCast was om familieverhalen in beeld te brengen door in gesprek te gaan met gasten over hun gezin van herkomst, met als vertrekpunt het contextuele gedachtengoed. Zo dacht ik dat de kijker een inkijkje zou krijgen in het leven en de vragen, van betreffende gast.
Onzeker begon ik aan het BoschCast -avontuur. Mijn visie met de BoschCast was om familieverhalen in beeld te brengen door in gesprek te gaan met gasten over hun gezin van herkomst, met als vertrekpunt het contextuele gedachtengoed. Zo dacht ik dat de kijker een inkijkje zou krijgen in het leven en de vragen, van betreffende gast.
De contextuele benadering berust op het ethisch perspectief dat mensen vóór alles verantwoordelijk zijn voor elkaar. De contextuele therapie brengt in mijn beleving heling en antwoorden op complexe vraagstukken bij gezinnen en individuen. Met de Boschcast wil ik het helpende contextuele gedachtengoed opnieuw in het licht zetten en zodoende een groter publiek kennis te laten maken met het Authentieke gedachtengoed van professor Ivan Boszormenyi – Nagy (1920 – 2007)
Iets wat je in je hoofd hebt en omzet naar zichtbaarheid, hoeft natuurlijk niet altijd goed uit te pakken. En ook het gegeven dat je gefilmd wordt maakt zenuwachtig. Na drie gesprekken voelde ik echter dat ik groeide in mijn rol en dat het steeds gemakkelijker ging. Gelukkig had ik met Emile Ratelband in het eerste gesprek meteen een echte uitdaging. Het twee en een halfjarige bestaan van de BoschCast is een feit! Er staan nu inmiddels 46 pachtige gesprekken online en zijn er 1850 abonnees op het You-Tube kanaal. Op Spotify en tegenwoordig ook op ApplePodcast zijn alle afleveringen te beluisteren. Een zekere trots met het behaalde resultaat voel ik zeker. Ook is het mooi om via de mail verschillende complimeten te hebben mogen ontvangen over de afleveringen. Bijzonder was dat telkens wanneer ik dacht: is dit nou wel leuk voor mensen? er onverwachts weer positieve feedback binnenkwam. "Mooi gesprek waarin veel gezegd wordt op inhoud en die er toe doet. Dankjewel voor het delen." En op 31 juli kwam de 46ste aflevering online. Mijn gast in de Boschcast was Gerard Mulder.
Quote voor juli:"Hoe schraal de hulpbronnen tussen gezinsleden ook zijn, de therapeut kan zich verlaten op hun bestaan en uit hun reserves putten." Nagy