Terug naar hoofdinhoud

Terugkijkend op oktober diep in de herfst

Geschreven op 31 oktober 2026

Oktober is voorbijgevlogen. Als ik terugkijk op de afgelopen maanden, realiseer ik me opnieuw hoe snel de tijd gaat. Nog twee maanden en 2027 staat voor de deur. Oktober was een afwisselende maand, met veel intakegesprekken en EMDR-sessies. Maar ook een maand waarin er media-aandacht was voor de vermissing van Emile Ratelband.
"Ongeacht onze psychische attitudes, dragen wij verantwoordelijkheid voor de consequenties van ons al dan niet handelen." Nagy

Oktober vloog voorbij. Met een kleine week herfstvakantie, waarin ik op dinsdag toch nog wat werk had staan, ligt deze maand alweer achter ons. We zijn aangekomen bij de laatste twee maanden van het jaar. In oktober 2023 nam ik mijn eerste Boschcast op met Emile Ratelband. Sindsdien hadden we regelmatig contact. In dat contact veranderde iets. Het werd stiller en Emile werd langzaam onbereikbaar. Voor mij is dat natuurlijk niet zo ingrijpend als voor zijn kinderen, die al ruim anderhalf jaar geen echt teken van leven meer van hem hebben gehoord.

IMG_6305.jpg

Iedereen in Nederland vindt wel iets van Emile. Maar tijdens de Boschcast, waarin we uiteindelijk vier gesprekken opnamen, is bij mij vooral de indruk gebleven dat Emile het liefst al zijn negen kinderen om zich heen had. Natuurlijk was hij geen gemakkelijke vader, maar hij heeft ook zeker zijn verdiensten gehad in het vaderschap. Zijn dochter maakte, tegen haar zin in, publiekelijk bekend dat ze haar vader miste. De reacties daarop zijn wisselend. Nieuwe aanwijzingen lijken er echter niet te zijn, afgezien van de bewering van een voormalig advocaat dat hij contact met Emile heeft gehad. Dat is voor de media voldoende aanleiding om de zaak af te ronden met de conclusie: zaak opgelost, Emile wil geen contact. Helaas zijn er eerder soortgelijke geluiden geweest, maar die passen voor mijn gevoel absoluut niet bij Emile.Op 25 oktober werd bekend dat Carlo de zogenaamde advocaat toch ook weer een dikke duim had. Er lijkt nu de Thaise imigratiedienst  zich ermee bemoeid heeft, meer beweging in de zaak te komen, 

Emile bevindt zich vermoedelijk in Laos. Inmiddels blijkt dat hij ondergedoken zat en op de vlucht was. Op Radio 538 is tijdens een uitzending een bericht aan hem gestuurd, maar het is opnieuw bij een spraakbericht gebleven. Ik vind het heel naar dat hij nu doet alsof zijn familie alleen uit is op de erfenis. Dat is absoluut niet waar. Ze missen hem ontzettend en willen hem graag terugzien. Het is verdrietig dat hij dat blijkbaar niet zo ziet of ervaart.

In het contact dat ik met hem heb gehad, heeft hij dit nooit aangegeven. Integendeel, ik heb juist het tegenovergestelde ervaren. Het nare is dat er inmiddels allerlei berichten zijn verschenen, maar dat wezenlijk contact tussen vader en dochter nog altijd ontbreekt. En juist dat is zo belangrijk. Een vader die zijn dochter vasthoudt en vervolgens, na alles wat er is gebeurd, tegen haar kan zeggen: ‘Ik wil vanaf nu geen contact meer. Kun je dat respecteren?’ Dan zou hij haar tenminste de duidelijkheid geven die zij na twee jaar verdient.
Maar dat moment is er nog steeds niet geweest. Dat zou ook Emile waardig zijn zoals ik hem ken. 
Natuurlijk besluiten ouders en kinderen vaak genoeg om het contact met elkaar te verbreken. Toch heb ik in mijn praktijk altijd ervaren dat daar vaak een andere boodschap onder ligt. Dat iemand het verstoorde contact niet langer op deze manier wil, betekent niet altijd dat diegene de ander werkelijk uit zijn of haar leven wil verliezen. Tenslotte blijf je tot aan je dood verbonden met het gezin van herkomst.

IMG_6299.jpeg

De beruchte R is zit alweer twee maanden in de maand!

En ja hoor… de R zit weer in de maand. De bekende R van herfst, kouder weer en natuurlijk verkoudheid. Dat heb ik de afgelopen maand zelf mogen ervaren. Terwijl de zon buiten nog volop scheen en het eigenlijk helemaal niet zo herfstachtig aanvoelde, besloot mijn lichaam dat het tijd was om even gas terug te nemen. Alsof het zachtjes tegen me zei: ‘Rustig aan, Mark… je hoeft niet altijd door te gaan.’ Ik kon mijn afspraken met mijn klanten gelukkig gewoon laten doorgaan, maar helemaal fit voel ik me nog steeds niet. Het is soms best lastig om naar je lichaam te luisteren als je hoofd alweer van alles wil. Toch weet ik ook dat rust nemen belangrijk is. Je kunt niet altijd maar doorgaan en verwachten dat je lichaam vanzelf blijft volgen. Dus een week herfstvakantie kwam als geroepen.

acb8c26f-5bc9-40bd-8cc9-0e77f90ee393.jpg

Ondertussen ben ik bezig met het uitzoeken van de natuurfoto's voor het fotospel. Dat vind ik ontzettend leuk om te doen. Het is bijzonder hoeveel herinneringen er weer bovenkomen wanneer je door foto's bladert. Sommige momenten lijken alweer zo lang geleden, terwijl andere gebeurtenissen nog heel dichtbij voelen.

IMG_6339.jpeg

Het zet me ook aan het denken over de tijd die voorbijgaat en de ervaringen die je onderweg opdoet. De afgelopen periode was bovendien interessant op een andere manier. Ik heb opnieuw ervaren hoeveel invloed woorden kunnen hebben. Soms zeg je iets zonder er lang bij stil te staan, terwijl het bij een ander juist veel teweegbrengt. Dat blijft me fascineren. Wat maakt dat bepaalde woorden binnenkomen? Waarom raakt iets ons en kan een gesprek soms meer betekenen dan je vooraf had verwacht? Het zijn van die momenten die me aan het denken zetten over contact, verbinding en hoe we elkaar als mensen beïnvloeden.

Ook op persoonlijk vlak stonden er leuke dingen op de planning. Zo ging ik naar Rotterdam met iemand die ik eigenlijk nog niet zo goed ken. 21 september 2025 kreeg ik dit alleraardigste bericht met verassende vraag via whatapp. “Dag Mark..... Joy Division !  Naast mijn fulltimebaan als Talentverbinder heb ik ook jaren mijn eigen bedrijfje glimlachproducties Sinds 2008 heb ik binnen glimlach producties de samengestelde band Joy Division Undercover onder mijn hoede ( in 2008 nog onder de naam closer to curtis). Het zou een eenmalig project zijn n.a.v. van de film control ( Anton Corbijn) maar het duurt al een tijd succesvol voort. Per show neem ik altijd iemand mee waar " 24 uur " in wil investeren.

IMG_6186.jpeg

Vaak zijn dit vrienden/ kennissen die ik veel te weinig zie, soms een persoon die ik eigenlijk helemaal niet zo goed ken. Ik volg je redelijk goed via fb en behalve de liefde voor het kattenvolk en wat andere overeenkomsten hebben we ook verschillen. Wat ik zeker interessant vind is je filosofische kijk op diverse dilemma's . Hoe dan ook lijkt me interessant om eens te bomen en uiteraard te genieten van lekker eten en drinken. Uiteraard ook het aanschouwen van een zeer toffe band! In 2026 vieren we het 50 jarige bestaan van Joy Division. Mocht je het aanbod aannemen.... ik betaal het hotel en het diner en de drankjes. Zoek een concert uit, onder het tourtje geef ik aan welke data bezet zijn ( daarnaast bezoek ik ook de band niet dagen achtereen). Ik hoor t Groetjes Richard Jongetjes”

IMG_6181.jpeg
Ik hoefde niet lang na te denken en bedacht dat het leuk zou kunnen zijn iemand te ontmoeten die je eigenlijk niet kent. En zo koos ik voor 10 oktober 2026 in Baroeg Rotterdam. Het was toen nog een eind weg en ineens was het 10 oktober. We ontmoeten elkaar op Arnhem centraal en gingen met de trein naar Rotterdam. Wat een leuk idee vond ik toen en wat een fantastische ontmoeting hadden wij. Beide de 60 gepasseerd spraken we over hoe ons leven is gelopen tot nu toe. Ik heb genoten van het eten, het hotel en de band. Zo leuk ook om de bandleden te spreken de gitarist kende ik nog van uit de tijd dat ik zelf muziek maakte. En wat een leuk optreden gaven ze. Iemand leren kennen op deze hele leuke manier. Dank je wel Richard voor deze waardevolle ontmoeting. We houden contact.

IMG_6219.jpeg

En ik keek natuurlijk uit naar mijn herfstvakantie. Ik merkte dat ik echt behoefte heb aan wat tijd voor mezelf, om even afstand te nemen van de dagelijkse bezigheden en weer op te laden. Samen met mijn dochter en vrouw een nachtje naar zee stond op de planning. Lekker uitwaaien, de frisse zeelucht opsnuiven en misschien gewoon even helemaal niets hoeven. Het zijn vaak juist die eenvoudige momenten waarop je merkt hoeveel ruimte er ontstaat wanneer je even uit de dagelijkse routine stapt. Als ik terugkijk op oktober, zie ik een combinatie van mooie ontmoetingen, interessante gesprekken, nieuwe herinneringen en momenten waarop mijn lichaam me eraan herinnerde dat ik het soms wat rustiger aan mag doen. Misschien is dat wel precies waar het om draait: blijven ontdekken, openstaan voor wat op je pad komt en tegelijkertijd goed voor jezelf blijven zorgen. 

IMG_6356.jpeg

Een plek die meteen goed voelde de Vijverlaan 30

In 2016, om precies te zijn eind oktober, reed ik langs de Vijverlaan. Ik was op zoek naar een nieuwe ruimte om mijn praktijk voort te zetten. Voorheen werkte ik altijd vanuit de Van der Hellaan, een straat verderop. Ik stond op het punt om een ruimte in het centrum te huren, totdat een stemmetje in mij zei: ‘Ga toch even vragen of hier misschien een ruimte te huur is.’ Zo trok ik de stoute schoenen aan en trof ik Herman aan. Ik vroeg hem of er toevallig nog een ruimte te huur was in dit prachtige gebouw. ‘Ja, toevallig wel. Loop maar even mee.’ Hij liet me een klaslokaal zien. ‘Ja, dat is heel mooi en groot,’ zei ik, ‘maar voor mij op dit moment eigenlijk te groot. Jammer.’ ‘O, wacht even,’ zei Herman. ‘Ik ga de sleutel zoeken. Volgens mij is er nog een kleinere ruimte te huur.’ Even later kwam hij terug met een sleutel in zijn hand.

2021-10-09.jpg

Hij liep met me mee naar de tweede verdieping en opende de deur. Ik stapte over de drempel en wist het meteen. Dit is precies wat ik zoek! ‘Wanneer kan ik erin?’ vroeg ik. ‘Per 1 november,’ werd het. En zo geschiedde.
Al die jaren heb ik met veel plezier gewerkt in de ruimte op de tweede verdieping. Totdat zich op een gegeven moment de mogelijkheid voordeed om te verhuizen naar de begane grond, naar de voormalige directeurskamer. Ik was meteen verkocht! Daar werk ik nog steeds, in een heerlijke ruimte die helemaal bij mij en mijn praktijk past. Later heb ik ook de tuin bij mijn praktijkruimte laten beplanten, waardoor deze plek nog meer eigenheid en sfeer heeft gekregen.

IMG_6285.jpeg

Tot op de dag van vandaag 1 november precies 10 jaar, werk ik hier met enorm veel genoegen en plezier, in dit prachtige pand aan de Vijverlaan 30: het voormalige Creutzberggebouw, gebouwd in de stijl van de Amsterdamse School.
Soms loopt het leven net even anders dan je vooraf had bedacht. Je bent op zoek naar iets nieuws, twijfelt nog over de juiste plek en dan is er ineens dat stemmetje dat je aanspoort om toch even ergens naar binnen te stappen. Achteraf ben ik blij dat ik daarnaar heb geluisterd. Want soms hoef je niet ver te zoeken om precies op de juiste plek terecht te komen en dat blijkt.

IMG_5667.jpeg

 Quote voor November: "De persoonlijke verantwoordelijkheid vormt als richtsnoer voor zorg en relationele integriteit en is het fundament voor betrouwbaarheid en individuele gezondheid." Nagy