Mei was een vrolijke maand. De zon verwarmde ons allemaal en scheen uitbundig, waardoor alles net wat lichter aanvoelde. Ik had nog enkele dagen meivakantie en volgde een EMDR-verdiepingsdag. Het was ook een maand van uiterste, pittige gesprekken en ontmoetingen met veel zondebokken. De zondebok in een familiesysteem is de bliksemafleider in een falend systeem. Het valt me op dat ik in mijn praktijk regelmatig destructief geparentificeerde zondebokken ontmoet. Het bloemenperk bij mijn praktijk staat volop in bloei; de valse salie nu volop in bloei. Midden in het voorjaar de zomer lonkt. Ik heb verschillende intakegesprekken gevoerd, die veelal via het contactformulier van Bosch-Coaching worden aangevraagd. Maar bovenal was er een bijzonder moment, naar aanleiding van het live optreden dat mijn dochter en ik op 20 april gaven. We speelden enkele kleinkunstliedjes, begeleid door gitaar en zang. Tot onze verassing werden we opnieuw uitgenodigd om op 20 juni op het festival Verre Binding op te treden. "ontschuldiging is het resultaat van een volwassen hertaxatie van de slachtoffering van de te kort schietende ouder in zijn eigen jeugd". Nagy
Mei is voorbijgevlogen.
Het was een fijne maand, met een goede balans tussen werk, ontspanning en privé. Daarnaast stond de maand opnieuw in het teken van veel muziek. Ik bezocht concerten van Clan of Xymox
en Joep Beving en nam zelf een paar keer liedjes op met David Stevens.
Voor mijn verdere ontwikkeling volgde ik een verdiepingsdag EMDR themadag zelfbeeld. Sinds het behalen van mijn EMDR-therapeutenopleiding pas ik EMDR steeds vaker toe in mijn praktijk. Inmiddels heb ik al verschillende mooie resultaten behaald en daarvoor diverse positieve reviews mogen ontvangen. Ook afgelopen maand heb ik weer meerdere EMDR-sessies gegeven. Het blijft me elke keer verbazen hoe snel en effectief je met EMDR resultaat kunt bereiken.
Ook nam ik voor het eerst sinds november weer drie BoschCast op. Het werden drie leuke en inspirerende gesprekken met Joop Stoop, Gerard Mulder en Marcel Hof.
Voor mijn professionele ontwikkeling woonde ik een zeer interessante lezing van Edwin Schaafsma bij. Na afloop besloot ik me direct in te schrijven voor zijn masterclass op 28 augustus. Ik heb het gevoel dat Edwin mij precies kan leren wat ik op dit moment nodig heb om verder te groeien, zowel persoonlijk als professioneel.
De Zondebok
De maatschappij lijkt soms te wemelen van de zondebokken. Tegelijkertijd wordt de zondebokkaart de laatste jaren wel erg gemakkelijk getrokken. Mensen worden al snel beschuldigd van het aanwijzen van een zondebok, terwijl het fenomeen vaak complexer is dan dat.
Wat interessant is, is dat de zondebok ook een belangrijke signaalfunctie heeft. Hij of zij benoemt vaak zaken waar anderen liever over zwijgen. Voor de zwijgende meerderheid kan het dan aantrekkelijk zijn om één persoon aan te wijzen als veroorzaker van de problemen. Op die manier hoeft men zich niet bezig te houden met de tekortkomingen of het falen binnen het eigen systeem.
In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig wat binnen de contextuele hulpverlening een destructief geparentificeerde zondebok wordt genoemd. Dit zijn vaak krachtige, gevoelige en betrokken mensen. Regelmatig herken ik kenmerken die passen bij hoogsensitiviteit (HSP). Daarnaast hebben zij vaak een sterk ontwikkeld rechtvaardigheidsgevoel en kunnen zij slecht tegen onrecht. Wat hen opvalt, spreken zij doorgaans uit; zij schuiven zaken niet onder stoelen of banken. Juist daardoor komen zij soms onder druk te staan binnen hun gezin, organisatie of sociale omgeving.
De tragiek is dat degene die het probleem zichtbaar maakt, uiteindelijk zelf als probleem kan worden gezien. De zondebok als signaaldrager. Wanneer we het fenomeen van de zondebok vertalen naar maatschappelijke ontwikkelingen, zien we dat groepen of individuen regelmatig verantwoordelijk worden gehouden voor problemen die in werkelijkheid veel complexer zijn. Het aanwijzen van een zondebok biedt een systeem vaak tijdelijke rust. De aandacht verschuift naar één persoon of groep, waardoor onderliggende spanningen, onzekerheden of tekortkomingen minder zichtbaar worden.
Vanuit contextueel perspectief is het interessant om niet alleen te kijken naar degene die de schuld krijgt, maar ook naar de functie die deze persoon of groep vervult binnen het grotere geheel. De zondebok heeft namelijk vaak een belangrijke signaalfunctie. Hij of zij brengt iets aan het licht waar anderen liever niet naar kijken. Dat kan ongemakkelijk zijn, maar juist daarom verdient deze positie aandacht.
In gezinnen zie ik regelmatig dat een kind onbewust de rol van bliksemafleider op zich neemt. Door opvallend gedrag, protest of weerstand wordt de aandacht afgeleid van spanningen tussen ouders of andere problemen binnen het gezin. Het kind draagt daarmee iets voor het systeem, maar krijgt daarvoor zelden erkenning. Integendeel, het wordt vaak gezien als het probleem.
Ook op volwassen leeftijd kan deze dynamiek doorwerken. Mensen die als zondebok zijn opgegroeid, hebben vaak een sterk ontwikkeld gevoel voor rechtvaardigheid. Zij reageren gevoelig op onrecht en spreken zich uit wanneer zij vinden dat grenzen worden overschreden. Dat maakt hen krachtig, maar kan er ook toe leiden dat zij opnieuw in een uitzonderingspositie terechtkomen.
In mijn praktijk ontmoet ik regelmatig volwassenen die zich hun hele leven verantwoordelijk hebben gevoeld voor spanningen in relaties, gezinnen of organisaties. Achter uitspraken als: "Ik doe het wel alleen", "Ik heb niemand nodig" of "Ik kan het toch nooit goed doen" schuilt soms een geschiedenis waarin iemand structureel te veel verantwoordelijkheid heeft gedragen.
Wanneer mensen inzicht krijgen in deze patronen en erkenning ontvangen voor hun oorspronkelijke investering in het gezin van herkomst, ontstaat vaak ruimte voor herstel. De eenzaamheid neemt af, relaties worden veiliger en het wordt mogelijk om steun van anderen te ontvangen zonder direct het gevoel te hebben alles zelf te moeten oplossen.
Het leren herkennen van de zondebokpositie is vaak een eerste stap op weg naar meer verbinding, zowel met zichzelf als met anderen.
Volkstuin
Het blijft voor mij de beste ontspanning die er is: onkruid wieden, zaaien en oogsten. Bijvoorbeeld de overheerlijk aardbeien van de koude grond en wat zijn het er veel dit jaar. Ook de raapstelen en de aardappels staan er prachtig bij. Alles groeit en bloeit zoals het bedoeld is.
Op de mooiste plek van Arnhem kunnen volkstuinieren geeft sowieso een bevoorrecht gevoel. Het is een fijne plek waar ik graag ben. En als je dan weer huiswaarts keert met de oogst uit eigen tuin, voel ik me intens gelukkig.
Mangel & Loop and the Four Crazy Cats
Nooit had ik kunnen bedenken dat ik, toen ik in 2002 mijn gitaar aan de wilgen hing en besloot het roer om te gooien en te stoppen met muziek maken, uiteindelijk eigenlijk nooit meer van plan zou zijn geweest om het weer op te pakken.
Inmiddels speelt Leendert verschillende instrumenten en speelt Rosalie piano én zingt ze prachtig. Mede dankzij hen ben ik toch overstag gegaan en heb ik op 27 maart een paar liedjes ten gehore gebracht in het Luistercafé. In eerste instantie dacht ik dat dat eenmalig zou zijn, maar niets bleek minder waar.
Toen David één van mijn nummers hoorde, zei hij: “Dat is wel heel leuk om op te nemen.” En zo geschiedde. Rosalie wilde graag meezingen op het liedje "Zinkend Schip". Hoewel het nog niet helemaal perfect is, heeft het op YouTube inmiddels al bijna 10.000 weergaven: Bovendien gaan we op 20 en 28 juni en op 4 juli samen optreden. 20 juni spelen we op het festival Verre binding het is gratis je moet alleen even een ticket ophalen via de site. Op 28 juni treden we op bij Gluren bij de buren! En ook dat is gratis te bezoeken.
Ik ben nog steeds kritisch op mijn eigen zang, maar als ik die mooie, lichte klanken van Rosalie in de nummers hoor, kan ik er echt van genieten. Ik voel me bevoorrecht dat ik dit mag meemaken. Het is bijzonder hoe dingen soms kunnen lopen. Mijn zoon Leendert bouwt een website voor: Mangel & Loop and the four Crazy Cats
