Januari, en zo begonnen we in het frisse nieuwe jaar 2026. Als kind leek het jaar 2000 zo ver weg en ik vroeg me, door alle onheilsvoorspellingen van toen, af: gaan we het jaar 2000 ooit wel halen? En nu zijn we al aangekomen in het jaar 2026. Zo zie je maar weer dat de angst van toen geen goede raadgever bleek te zijn. Nog steeds valt me op dat de media ons overspoelen met angst, en die angst is duidelijk merkbaar in onze samenleving. Ook in mijn praktijk merk ik dat er steeds meer vragen over angst binnenkomen op het contactformulier van Bosch-Coaching; er is duidelijk een tendens zichtbaar. "Ongeacht onze psychische attitudes, dragen wij verantwoorde-lijkheid voor de consequenties van ons al dan niet handelen." Nagy
Mijn eerste werkweek in het nieuwe jaar begon op13 januari en dat kwam dit jaar qua sneeuwval goed uit. In mijn laatse vakantieweek viel er veel sneeuw en al snel werd de samenleving ontwricht. In die zin was het fijn dat ik nog vrij was en daardoor weinig last van de sneeuw in mijn agenda. Wel heb ik enorm genoten van de sneeuw: ik heb veel gewandeld en zelfs hard gelopen. Sneeuw brengt altijd het kind in mij naar boven. Met de slee toog ik samen met mijn zoon en dochter naar het Sonsbeekpark om te gaan sleetje rijden; mijn zoon had zijn snowboard weer tevoorschijn gehaald. Ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat ik intens heb genoten van de sneeuw.
Mijn werk brengt me veelal zittend door de dagen. Juist daarom is het belangrijk om zowel lichaam als geest in beweging te houden. Hardlopen hoorde daar voor mij nooit bij. Ik wandelde graag en veel, werkte met toewijding in mijn volkstuin en was ervan overtuigd dat het met mijn beweging wel goed zat. Tot ik mezelf steeds vaker hoorde puffen bij het beklimmen van een heuvel. Wat eerst een terloopse observatie was, werd langzaam een terugkerende gedachte: misschien mocht mijn hart wel wat meer worden uitgedaagd. Voor Kerst vroeg ik hardloopschoenen. En zo stond ik op eerste kerstdag in Park Klarenbeek, vijftien minuten onderweg, goed voor twee à drie kilometer. Het viel me allesbehalve tegen. Thuis zocht ik op of het eigenlijk zin heeft om vijf kilometer te lopen. Het antwoord was helder: zelfs die afstand versterkt het hart, bouwt spieren op, vermindert stress en vergroot de mentale veerkracht. Een paar keer per week is al genoeg om lichaam en humeur merkbaar te verbeteren. Gesterkt door die woorden liep ik vervolgens elke dag. Al snel tikte ik dag twintig aan en voltooide opnieuw vijf kilometer. Tijdens het sleeën in Sonsbeek, merkte ik al het verschil: zonder hijgen liep ik met de slee de bult weer op. Hardlopen heeft inmiddels een vaste plek gekregen ik pas het nu zo in mijn werkweek, dat ik in ieder geval drie keer per week vijf kilometer hardloop, voor mijn lichaam, en misschien nog wel meer voor mijn geest.
Ook op de volkstuin was de sneeuw behoorlijk gevallen en moest ik de pastinaken onder een laag sneeuw vandaan uitgraven. Ondanks dat de media moord en brand schreeuwden, treinen niet reden en vluchten op Schiphol werden gecanceld, bleef de overlast voor mij beperkt. Het was heerlijk om zo te kunnen genieten van die frisse, witte deken die in mijn laatste vakantieweek was gevallen en die weer was weggedooid tegen de tijd dat ik op 13 januari weer met werken begon.
Koud Nieuws
Als ouder is misschien wel het moelijkst in de opvoeding het leren loslaten van je kinderen, en dat ook op het juiste moment. Onze zoon bijna zestien jaar zou voor het eerst alleen een vliegreis maken, vanaf Schiphol naar Praag, om vanuit daar door te reizen naar Polen. Daar zou hij vijf dagen verblijven tijdens een winterexpeditie met Laura Hof, inderdaad, de dochter van Wim Hof.
Leendert had hiervoor zelf gespaard en was op uitnodging van Laura afgereisd. Tijdens deze dagen helpt hij vrijwillig mee, net zoals hij dat doet tijdens de Wim Hof weekenden in Stroe. Hij heeft sinds zijn twaalfde contact met Wim, die hem op het pad van ademen heeft gezet. In die periode was onze zoon vaak ziek, had hij last van astma gebruikte hij veel puffers op advies van zijn toenmalige Kinderarts. Toen bleek dat dit zijn gezondheid niet ten goede kwam, zijn we een andere weg ingeslagen.
Min of meer toevallig kon Leendert in 2022 met mij mee naar Stroe, waar ik zelf deelnam aan een Wim Hof-weekend ging. Het ademen heeft mij veel gebracht maar Leendert misschien nog wel meer. Hij heeft nu zelden nog een astmapuffer nodig en is nauwelijks meer ziek. In die zin hebben we een klein wonder zien gebeuren. Dat hij nu ook mee is gegaan naar Polen stemt mij dan ook zeer dankbaar.
Hoe bijzonder is het om je kind los te laten en te zien hoe hij zich in zo'n fijn gezelschap verder mag ontwikkelen. Inmiddels is Leendert zelfs bezig met het vormgeven van een workshop ademwerk voor leeftijdsgenoten. Voor ons was het spannend om hem voor het eerst los te laten, ook al wisten we dat hij in goede handen was. Het was zijn allereeerste zelfstandige vliegreis,
Bijna aan het einde van de vijfde dag belde hij met de vraag of hij nog vijf dagen kon blijven. We hebben daarop zijn terugreis omgeboekt en op 27 januari kwam hij, boordevol verhalen, weer thuis. Leendert volgt sinds twee jaar het Agora-onderwijs dat juist dit soort kansen onder schooltijd mogelijk maakt. En ik moet zeggen dat hij daar goed gebruik van maakt. Zo zijn we samen all twee maal op fotochallenge geweest. En op 31 januari vierden we Leendert zijn zestiende verjaardag!
Maar deze winterexpeditie naar Polen was wel heel bijzonder. Waar je je kind eerst altijd om je heen had, besef je nu dat de tijd is gekomen waarin hij steeds zelfstandiger zijn eigen leven gaat leiden. Het cliché is meer dan waar: het gaat zo snel.
Het resultaat was een kleurijke tekening in spiegelbeeld. Het ontwerp wat ik thuis had uitgewerkt, werd dus tijdens het tuften overgetrokken en kwam daardoor in spiegelbeeld te voorschijn Dat maakte het soms lastig om nog te herkennen waar we ooit mee begonnen waren. Maar het was in ieder geval ontzettend leuk om te doen, en ik sluit niet uit dat ik nog eens meedoe aan een workshop tuften maar dan met een haalbaarder ontwerp.
In mijn Praktijk
Sinds het behalen van mijn EMDR-therapeutenopleiding pas ik EMDR steeds vaker toe in mijn praktijk. Ik heb inmiddels al verschillende successen geboekt en mocht daarvoor diverse mooie reviews ontvangen. Ook afgelopen maand heb ik weer meerdere EMDR-sessies gegeven. Het blijft me elke keer verbazen hoe snel je met EMDR resultaat kunt boeken.
Opsteling voor EMDR-sessie Ook voerde ik deze maand weer verschillende gezins- en contextuele gesprekken. Wat mij telkens opvalt, is dat juist deze contextuele en de gezinsgesprekken veel in beweging zet bij mensen.
En zo is het nieuwe jaar echt begonnen: de maand januari zit er weer op. Van verschillende mensen heb ik gehoord dat ze meededen aan Dry January en zijn gaan nadenken over het stoppen van alcohol drinken. In die zin is dry january vooral een vorm van bewustwording.
Zelf kan ik zeggen dat ik dit jaar het 16de jaar alcoholvrij inga. In 2010, toen mijn zoon werd geboren, schoot het in mijn rug. Ik kon toen helaas niet anders dan pijnstillers gebruiken, waarbij het laten staan van een glaasje alcohol raadzaam was voor de maag. Dat deed ik braaf en na vier maanden merkte ik dat de enige 'bijwerking' was dat ik al vier maanden geen druppel alochol had gedronken. Dat heb ik zo gehouden tot op de dag van vandaag.
Ik heb goed kunnen ervaren hoe ingewikkeld het proces van stoppen met drinken kan zijn. De eerste drie maanden waren geen probleem, maar na de vierde maand werd het zwaarder; niets leek meer echt leuk en overal om je heen werd tenslotte stevig gedronken, in de vijfde maand diende de somberheid zich aan en pas na de zesde maand gloorde er weer licht.
Wat ik vooral lastig vond, was de enorme sociale druk. Die druk waarbij mensen je al snel betichten van ongezelligheid als je niet meedoet met het drinken van alcohol. Op de vraag wat"wil je drinken?" antwoorde ik met "doe maar een glas water" of "een kopje thee", waarna er regelmatig geïrriteerd werd gereageerd. "Doe niet zo ongezellig" of "je kunt toch wel een biertje nemen?" klonk het dan.
Ik kon me daar redelijk goed tegen verweren, maar ik begrijp dat dat niet voor iedereen is weggelegd. Juist toen begreep ik hoe moeilijk het voor mensen moet zijn om te stoppen met alcohol, zeker als je niet bent opgewassen tegen deze sociale druk.
Wat mij in het begin het meest opviel, was hoeveel er in Nederland wordt gedronken. Het gaat vaak niet meer over gezelligheid er wordt vaak doorgedronken voorbij de grens van alles behalve gezellig. Of het nu een babyshower, een kinderfeestje of een bruiloft is men drinkt niet men zuipt. Ik vraag me dan ook vaak af, wat probeert men toch allemaal weg te drinken?
De afgelopen jaren valt mij steeds sterker op hoe genormaliseerd drankmisbruik in Nederland is geworden. ook onder mijn zestigplus-leeftijdsgenoten In de naam van gezelligheid ziet men er geen kwaad meer in. Ik prijs me gelukkig dat ik inmiddels bijna zestien jaar geen druppel alcohol meer drink en dat het mij een veel helderder leven heeft gebracht. Dankbaar ben ik ook dat mijn kinderen- en inmiddels ook mijn vrouw- mij nooit hebben zien drinken, en dat het zonder alcohol nog steeds gezellig kan zijn. Ik ben nooit een radicale anti drinker geworden, maar probeer ter inspiratie wel mijn gedachten te blijven delen. Ik gun iedereen dat een Dry Januari, niet allen een maand blijft, maar misschien wel leidt tot een heel droog 2026.
Creutzbergschool
Mijn praktijk is gevestigd in de voormalige Cretzbergschool een gebouw uit 1922 ruim honderd jaar oud. In dit gebouw hangt een mooie, warme galm in de hal, die ik soms s'avonds zelf zingend gebruik als er niemand meer is.
Onze dochter ontwikkeld zich steeds meer in haar zang ze hield al van zingen vanaf het moment dat ze kon praten. Afgelopen zondag namen we in de gangen van het gebouw waar mijn praktijk is gevestigd een nieuwe opname van haar op. In mei vorig jaar deden we dat ook al deze twee mooie opname beide covers van onder andere Hannah Mae. We gaan dit jaar verder verfijnen met echte microfoons en goede camara's, maar voor nu is dit uit de losse pols al wel heel mooi, zelf was ik wel onder de indruk van haar stem en ik vind dat het decor van de school prachtig past bij haar stem.
Quote voor februari:
"Hulpbronnen zijn belangrijke wegen waarlangs mensen zich kunnen bewegen naar genezing van de ‘discontinuïteit van het Zelf’." Nagy