Maart, roert zijn staart. Dat blijkt maar weer: het leek al vroeg voorjaar en dan vallen er plots toch weer sneeuwvlokken uit de lucht. Het bloemenperk voor mijn Praktijk heb ik weer klaar gemaakt voor het nieuwe groeiseizoen. De wintersilhoeutten verwijderd en er is bodemverbeteraar aangebracht. Langzaam keert het voorjaar weer terug. Ik heb verschillende intakegesprekken gevoerd, die veelal via het contactformulier van Bosch-Coaching worden aangevraagd. Maar bovenal, zowaar na vierentwinitg jaar, live een paar kleinkunst liedjes gespeeld gitaar en zang "In contextuele therapie wordt met loyaliteit bedoeld: de dynamische verplichte zorg van een lid voor de andere leden van de familie." Nagy
Maart was opnieuw een zeer drukke maand, met verschillende sessies: van EMDR, individuele tot gezinsgesprekken. Halverwege de maand ben ik naar een optreden van Wim Mertens geweest, waarin hij onder andere het nummer "Struggle for Plesure" speelde in de prachtige zaal van Tivoli/Vredenburg. Het was werkelijk een indrukwekkende uitvoering; deze compositie uit 1983 blijft mooi, zeker live, uitgevoerd met vier blaasinstrumenten. Muziek en natuur geven mij, net als mijn gezin, ontspanning. Naast alle inspanningen op het werk is het belangrijk om een gezonde balans te houden tussen werk (inspanning) en ontspanning.
Voorjaarsmoeheid merkte ik ook, net als de ontregeling door de overgang naar de zomertijd. Naar mijn idee vraagt het teveel van mensen om zich elk halfjaar opnieuw aan te passen aan zomer en wintertijd. Wat mij betreft zou het altijd wintertijd blijven. Doordat ik wekelijks drie keer vijf kilometer hardloop, merk ik dat ik meer conditie verbeterd. En zo vloog het kwartaal voorbij, terwijl we ondertussen ook de donkere kant van de oorlog weer nadrukkelijk op ons netvlies kregen. Op mijn website wissel ik elk seizoen de foto van de homepagina gewisseld. De beelden zijn telkens door mijzelf gemaakt, steeds vanaf ongeveer hetzelfde punt in Park Klarenbeek. Daar ben ik zo blij mee. Nu is het tijd voor deze voorjaarsfoto.
Bloemenperk
Het tuinierwerk zit er weer op. Met het aanbrengen van bodemverbeteraar is het bloemenperk bij mijn praktijk klaar voor een nieuw seizoen. Het is alweer het vierde seizoen om te genieten van de wisselingen van de seizoenen in bloemen.
Bloemenperk voor mijn praktijk.
Ook op de volkstuin schiet het op en is de tuin klaar voor het nieuwe seizoen. Dit jaar heb ik een tunnelkas gebruikt om de tuinbonen een vroegere start te geven, en dat werkt: ze groeien goed. Ook de raapstelen voelen zich duidelijk thuis in de tunnel. Zo heb ik al flink kunnen tuinieren om het voorjaar en het nieuwe groeiseizoen te verwelkomen.
Raapstelen links en tuinbonen rechts
Maart roert zijn muzikale staart
In juli 2025 vroeg Sandra of ik zin had om oude nummers ten gehore te brengen. Het was toen al vierentwintig jaar geleden dat ik had opgetreden met Mangel & Loop and the Four Crazy Cats, en ik voelde weinig voor het opnieuw oppakken daarvan. Toch zei ik ja, omdat het pas in maart 2026 zou zijn, laagdrempelig in het luistercafé in Westervoort. Dus ja, ik had ruim de tijd om te twijfelen.In augustus kocht ik een nieuwe gitaar, want dat leek me wel nodig de oude was versleten. Zo maakte ik een begin. De gitaar keek me aan, maar ik deed er niets mee. De maanden vlogen voorbij zonder dat ik een akkoord speelde. Wel hoorde ik gitaarmuziek, omdat mijn zoon de smaak te pakken kreeg en zichzelf leerde spelen. Ach, dacht ik, dan is het toch ergens goed voor. En zo werd het januari.
Mijn kinderen vroegen steeds: “Ga je daar nog optreden, pap?”
“Ik weet het niet,” zei ik, “ik denk erover na.” Het zijn ook liedjes van bijna dertig jaar geleden. Destijds waren het depressieve luisterliedjes, zoals ik mijn genre omschreef. Wie wil dat nou horen? En sommige moet ik ook nog vertalen naar het Nederlands, terwijl ik de akkoorden niet meer ken. “Ga dan beginnen,” zei mijn dochter wijs. Dus nam ik de gitaar mee op ons voorjaarsuitje en opnieuw bleef het stil. Het was een dingetje geworden. Ik zei tegen mijn vrouw: “Ik ga me afmelden. Waarvoor zou ik het doen?” Later zei ik tegen mijn zoon, om het mezelf extra moeilijk te maken: “Als het me lukt omSinking Shipnaar het Nederlands te vertalen, dan doe ik het.” Dat bleek een ingewikkeld nummer om de oude feeling om te zetten naar het nu. Ik begon eraan, maar liep al snel vast. Toen de dreiging van een oorlog met Iran toenam, ging ik opnieuw zitten. Als vanzelf vertaalde ik de tekst op 28 februari naar het Nederlands. De akkoorden kende ik nog, en ik begon te oefenen. “Ik ga het doen,” zei ik tegen de kinderen.
Toen had ik nog maar 26 dagen om vijf nummers in zang en gitaar onder de knie te krijgen. Wat een klus was dat. Maar het lukte en het ging steeds beter. Ik nam de gitaar mee naar mijn werk en oefende tussen gesprekken door. Een paar keer speelde ik de nummers voor klanten, en ze waren vriendelijk in hun feedback. Toen zei mijn dochter: “Wat mooi, Zinkend schip. Zal ik meezingen?” Ze heeft een hele mooie stem, dus waarom niet? We gingen samen oefenen. Het maakte het lichter, want het is best een zware tekst.
En zo kwam de dag. Op donderdag 26 maart gingen we met z’n vieren als gezin naar het luistercafé, en ik bracht vier nummers ten gehore. Tot mijn verbazing waren de mensen erg enthousiast over de toch wat sombere liedjes. Er waren zelfs een paar mensen speciaal voor mij gekomen. Omdat ik de liedjes nu eindelijk goed kon spelen, liet ik ze ook aan David horen, de man die het geluid verzorgde bij de BoschCast. Hij zei meteen: “Waarom nemen we dit niet op? En zo nam ik op zaterdag 28 maart vijf liedjes op. Met het nummer dat ik samen met mijn dochter speelde, had ik ineens zes liedjes.
Opname 28 maart 2026
Ik heb er ergens ook weer plezier in gekregen. Vooral in het ontdekken van mijn eigen wispelturigheid: hoe ik kan twijfelen, maar zodra ik eenmaal ja zeg, het ook echt een ja wordt. Ik vond het bijzonder dat ik mijn zoon en dochter kon laten horen wat ik vroeger speelde. Misschien nog wel het mooist: in maart was er veel muziek in huis. Mijn zoon speelde gitaar en piano, mijn dochter piano en zang, en ik nam de nummers op. Als het lukt, nemen we Zinkend Schip opnieuw op. Het viel me op dat mensen best wel goede feedback gaven op de liedjes: "Ik vind het heel mooi, Mark. En dat Rosalie zo mooi met je meezong maakte het nog invoelender. Het raakte me echt!" "Hi Mark, we vonden het hartstikke gaaf om je live te zien spelen! Zinkend Schip (met Rosalie samen) vinden we een prachtig nummer! Het was een leuke avond, dankjewel voor de uitnodiging. Groetjes van ons." "In maart heb ik me laten overhalen zelf ook weer eens vijf liedjes ten gehore te brengen." "Hey Mark! Supertof om je eens live op te zien treden! Erg gaaf, vooral Zinkend Schip." "Ja, echt tof, ik vond je andere nummers ook goed. Kunstzinnige muziek, echt een sound die aansluit bij zulke protestsongs." "Goed, en wat leuk om te zien hoe Rosalie tweede stem ingetogen en krachtig zingt. Toch applaus… smaakt naar meer. Geïnspireerd? Authentiek, kleinkunst!" "Erg genoten van je optreden en de teksten raakten me. Vooral zinkend schip."
Natuurlijk hoorde ik ook de negatieve feedback die me direct weer neersloeg: "Om heel eerlijk te zijn, niet goed genoeg. Ik wil je voor teleurstelling behoeden, maar muzikaal en tekstueel is het te mager. Ik zeg het eerlijk, want dat heb je me geleerd: niet schipperen voor de lieve vrede." Mijn reactie: Nooit schipperen voor de lieve vrede, en dank je wel voor je feedback. Wat vind je precies te mager? De feedback ging verder: "De tekst zwalkt van een zinkend schip en niemand neemt het roer ‘in grip’ (geen Nederlands), tot blijf jezelf en ik laat jou niet vallen. Het heeft geen kernbeeld of thema, maar het is een beetje een ratjetoe."
Dan schiet ik gelijk in de mineur en denk: ach ja, laat ook maar. Maar er komt weer opbeurende feedback via de mail: "Hoi Mark, prachtig! Dit samenspel komt echt binnen: juist de oudere en jongere generatie samen, de jonge heldere stem van je dochter die jouw zachte en geleefde klank hier en daar meeneemt en bekrachtigt… de ervaring en ongerepte jonge klanken samen, mooi spel! Mooie, eenvoudige, veelzeggende tekst; weinig woorden maar in samenspel erg krachtig. Mooi! Fijn om naar te luisteren, dank! En creatieve expressie, daar hou ik van! Het zinkende schip en ook de lente van het nieuwe leven. Mooi, Mark! Blij dat je het met ons deelt. Misschien zou je dit vaker samen met je dochter willen spelen op uitnodiging, bijvoorbeeld in een theetuin of bij een tuinconcert. Ik zou het leuk vinden als ik je een keer mag benaderen om samen met je dochter live te spelen, in interactie met of voor publiek." "goh Mark, de tranen welden op....iets roerde me diep in jullie samenspel. Met alleen 1 feedback over wat ik misschien anders zou doen; ik zou het niet Zinkend Schip noemen, ( alhoewel dat natuurlijk heel goed past bij de tekst) maar "Voorjaar aan het einde van de Nacht." ofzoiets, net iets hoopvoller....Want dat is het enige wat ik erbij voelde wat wel wat troosteloos was; temeer door het contrast met je jonge dochter; die generatie op een Zinkend Schip....dat is best heftig om te voelen, te zien en te horen tegelijk....Maar aan het einde van het lied gloort wel de wederopstanding; het voorjaar komt aan het einde van de winter. ( toepasselijke timing trouwens)"
Wat heb ik veel geleerd deze maand: zien wat het met me doet als ik mindere positieve feedback krijg op mijn liedjes, en wat het met me doet als mensen het mooi vinden. Daar gaat het natuurlijk om: wat vind je zelf, los van die meningen. Ik kom tot de conclusie dat ik blij ben dat mijn kinderen me zijn blijven aansporen om door te zetten en het gewoon te doen, ook al had ik allerlei excuses bedacht. Het was leerzaam om om te gaan met feedback en toch bij mezelf te blijven. Op 28 maart nam ik vijf liedjes gezellig en provisorisch op. Passend bij de muziek en met een beetje geknutsel met oude 8mm-filmbeelden van mijn hand, is er toch een leuk geheel van gemaakt. Ze zijn te zien en te beluisteren door op de donkerbruine link te klikken bij de titel van het lied: 1 Leugenaar 2 Sonsbeekpark'89 3 Tranendal 4 Liefde is 5 Jezelf zijn 6 Zinkend schip live
